هر پیر که خورد از او جوان شد

ساقی منشین که روز دیرست

می ده که سرم ز شغل سیرست

آن می که چراغ رهروان شد

با یک دو سه رند لاابالی

راهی طلب از غرور خالی

با ذره نشین چو نور خورشید