آن می که نخورده جای جانست

از عقده رخم رسته گردد

ساقی به نفس رسید جانم

تر کن به زلال می دهانم

چون خورده شود دوای جانست

فارغ منشین که وقت کوچ است

در خود منگر که چشم لوچ است