چون خورده شود دوای جانست

ساقی به نفس رسید جانم

تر کن به زلال می دهانم

آن می که نخورده جای جانست

فارغ منشین که وقت کوچ است

در خود منگر که چشم لوچ است

تو آبله پای و راه دشوار