می راند خری به گردن خرد

مجنون مجنون ز پیش و از پس

او نیز فسار سست می کرد

دیوانگیی درست می کرد

خر رفت و به عاقبت رسن برد

دل را به دو نیم کرد چون ناز

تا دل به دو نیم خواندش یار