او نیز فسار سست می کرد

می خواند چو عاشقان به زاری

او می شد و می زدند هرکس

مجنون مجنون ز پیش و از پس

دیوانگیی درست می کرد

می راند خری به گردن خرد

خر رفت و به عاقبت رسن برد