کاری بکن ای نشان کارم

این پرده دری ورا که آموخت

دل بردن زلف تو نه زور است

او هندو و روزگار کور است

زین چه که فرو شدم برآرم

یا دست بگیر از این فسوسم

یا پای بدار تا ببوسم