می رفت نهفته بر سر بام

خون شد جگرش ز مهربانی

در پرده که راه بود بسته

می بود چو پرده بر شکسته

نظاره کنان ز صبح تا شام

تا مجنون را چگونه بیند

با او نفسی کجا نشیند