بر ناید ازو وزو برآیم

می گفت گرش گذارم از دست

آن شیفته گشت و این شود مست

ور صابریی بدو نمایم

بر حسرت او دریغ می خورد

می خورد دریغ و صبر می کرد

لیلی که چو گنج شد حصاری