لیلی که چو گنج شد حصاری

بر ناید ازو وزو برآیم

بر حسرت او دریغ می خورد

می خورد دریغ و صبر می کرد

می بود چو ماه در عماری

می زد نفسی گرفته چون میغ

می خورد غمی نهفته چون تیغ