می زد نفسی گرفته چون میغ

می خورد دریغ و صبر می کرد

لیلی که چو گنج شد حصاری

می بود چو ماه در عماری

می خورد غمی نهفته چون تیغ

دلتنگ چنانکه بود می زیست

بی تنگ دلی به عشق در کیست