می خورد غمی نهفته چون تیغ

لیلی که چو گنج شد حصاری

می بود چو ماه در عماری

می زد نفسی گرفته چون میغ

دلتنگ چنانکه بود می زیست

بی تنگ دلی به عشق در کیست