می بود چو ماه در عماری

بر حسرت او دریغ می خورد

می خورد دریغ و صبر می کرد

لیلی که چو گنج شد حصاری

می زد نفسی گرفته چون میغ

می خورد غمی نهفته چون تیغ

دلتنگ چنانکه بود می زیست