زانگونه که بود پای بفشرد

دل در تن مرده می شد از جای

رایی نه که جنگ را بسیچد

رویی نه که روی از آن بپیچد

سیل آمد و رخت بخت را برد

قلب دو سپه بهم بر افتاد

هر تیغ که رفت بر سر افتاد