قلب دو سپه بهم بر افتاد

رویی نه که روی از آن بپیچد

زانگونه که بود پای بفشرد

سیل آمد و رخت بخت را برد

هر تیغ که رفت بر سر افتاد

از خون روان که ریگ می شست

از ریگ روان عقیق می رست