هر تیغ که رفت بر سر افتاد

زانگونه که بود پای بفشرد

سیل آمد و رخت بخت را برد

قلب دو سپه بهم بر افتاد

از خون روان که ریگ می شست

از ریگ روان عقیق می رست

دل مانده شد از جگر دریدن