می رفت چو ابر دل پریشان

این گفت و عنان از او بگرداند

یک اسبه شد و دو اسپه می راند

گم کرد پی از میان ایشان

می ریخت زدیده آب بر خاک

بر زهر کشنده ریخت تریاک

نوفل چو به ملک خویش پیوست