می ریخت زدیده آب بر خاک

یک اسبه شد و دو اسپه می راند

گم کرد پی از میان ایشان

می رفت چو ابر دل پریشان

بر زهر کشنده ریخت تریاک

نوفل چو به ملک خویش پیوست

با هم نفسان خویش بنشست