زینگونه دریغ و آه می کرد

گشتم به گناه خود گرفتار

گر پند به گوش در نکردم

از زخم تو گوشمال خوردم

روزی به شبی سیاه می کرد

تا شب علم سیاه ننمود

ناله اش ز دهل زدن نیاسود