روزی به شبی سیاه می کرد

گر پند به گوش در نکردم

از زخم تو گوشمال خوردم

زینگونه دریغ و آه می کرد

تا شب علم سیاه ننمود

ناله اش ز دهل زدن نیاسود

چون هاتف صبح دم برآورد