تا شب علم سیاه ننمود

از زخم تو گوشمال خوردم

زینگونه دریغ و آه می کرد

روزی به شبی سیاه می کرد

ناله اش ز دهل زدن نیاسود

چون هاتف صبح دم برآورد

وز کوه شفق علم برآورد