این گفت و نهاد دست بر دست

یک چشم زد از دلم نه ای دور

گر نقش تو از میانه برخاست

اندوه تو جاودانه برجاست

چرخی زد و دستبند بشکست

برداشت ره ولایت خویش

مشتی ددگانش از پس و پیش