هم ز خار حسد گریخته ام

روز باشد که صد شکوفه پاک

از غبار حسد فتد بر خاک

من که چون گل سلاح ریخته ام

تا مگر دلق پوشی جسدم

طلق ریزد بر آتش حسدم

ره در این بیمگاه تا مردن