گفتیی صدهزار زنگی مست

کرد با چشمها سیه ماری

شبی از پیش برگرفته چراغ

کوه و صحرا سیه تر از پر زاغ

سو به سو می دوید تیغ به دست

مردم از بیم زنگیی که دوید

چشم بگشاد اگرچه هیچ ندید