مردم از بیم زنگیی که دوید

کوه و صحرا سیه تر از پر زاغ

گفتیی صدهزار زنگی مست

سو به سو می دوید تیغ به دست

چشم بگشاد اگرچه هیچ ندید

چرخ روشن دل سیاه حریر

چون خم زر سرش گرفته به قیر