سو به سو می دوید تیغ به دست

شبی از پیش برگرفته چراغ

کوه و صحرا سیه تر از پر زاغ

گفتیی صدهزار زنگی مست

مردم از بیم زنگیی که دوید

چشم بگشاد اگرچه هیچ ندید

چرخ روشن دل سیاه حریر