چون گل باغ بود مهمان دوست

خوانده شاه سیاه پوشانش

داشت اول ز جنس پیرایه

سرخ و زردی عجب گرانمایه

خنده می زد چو سرخ گل در پوست

میهمانخانه ای مهیا داشت

کزثری روی در ثریا داشت