کزثری روی در ثریا داشت

چون گل باغ بود مهمان دوست

خنده می زد چو سرخ گل در پوست

میهمانخانه ای مهیا داشت

خوان نهاده بساط گسترده

خادمانی به لطف پرورده

هرکه آمد لگام گیر شدند