خنده می زد چو سرخ گل در پوست

داشت اول ز جنس پیرایه

سرخ و زردی عجب گرانمایه

چون گل باغ بود مهمان دوست

میهمانخانه ای مهیا داشت

کزثری روی در ثریا داشت

خوان نهاده بساط گسترده