خوان نهاده بساط گسترده

خنده می زد چو سرخ گل در پوست

میهمانخانه ای مهیا داشت

کزثری روی در ثریا داشت

خادمانی به لطف پرورده

هرکه آمد لگام گیر شدند

به خودش میهمان پذیر شدند