آن سوادش سیاه پوش کند

مردمانی همه به صورت ماه

همه چون ماه در پرند سیاه

هرکرا زان شهر باده نوش کند

آنچه در سر نبشت آن سلبست

گرچه ناخوانده قصه ای عجبست

گر به خون گردنم بخواهی سفت