آنچه در سر نبشت آن سلبست

همه چون ماه در پرند سیاه

هرکرا زان شهر باده نوش کند

آن سوادش سیاه پوش کند

گرچه ناخوانده قصه ای عجبست

گر به خون گردنم بخواهی سفت

بیشتر زین سخن نخواهم گفت