همه رفتند و کس نماند به جای

در خزیدم به گوشه ای خالی

فرض ایزد گزاردم حالی

آن عروسان و لعبتان سرای

من بر آن سبزه مانده چون گل زرد

بر لب مرغزار و چشمه سرد

سر نهادم خمار می در سر