فرض ایزد گزاردم حالی

آمدم زان نشاطگاه برون

بود یک یک ستاره بر گردون

در خزیدم به گوشه ای خالی

آن عروسان و لعبتان سرای

همه رفتند و کس نماند به جای

من بر آن سبزه مانده چون گل زرد