بود یک یک ستاره بر گردون

خویشتن را به آب گل شستم

در کلاه و کمر چو گل رستم

آمدم زان نشاطگاه برون

در خزیدم به گوشه ای خالی

فرض ایزد گزاردم حالی

آن عروسان و لعبتان سرای