در کلاه و کمر چو گل رستم

غسل گاهم به آبادانی کرد

کز گهر سرخ بود و از زر زرد

خویشتن را به آب گل شستم

آمدم زان نشاطگاه برون

بود یک یک ستاره بر گردون

در خزیدم به گوشه ای خالی