در خزیدم به گوشه ای خالی

در کلاه و کمر چو گل رستم

آمدم زان نشاطگاه برون

بود یک یک ستاره بر گردون

فرض ایزد گزاردم حالی

آن عروسان و لعبتان سرای

همه رفتند و کس نماند به جای