آمدم زان نشاطگاه برون

کز گهر سرخ بود و از زر زرد

خویشتن را به آب گل شستم

در کلاه و کمر چو گل رستم

بود یک یک ستاره بر گردون

در خزیدم به گوشه ای خالی

فرض ایزد گزاردم حالی