فتنه چشم و سحر خالش دید

وانگهی برقع از قمر برداشت

مهر خشک از عقیق تر برداشت

بشر چون خوبی و جمالش دید

آن پری چهره بود کاول روز

دیده بودش چنان جهان افروز

نعره ای زد چنانکه رفت از هوش