آب در دیده زآن نظاره گذشت

وز چنین خاطری چه آرم یاد

این سخن گفت و لختی انده خورد

وز نفس برکشید بادی سرد

نطع با تیغ دید و سر با طشت

این هوس را چنانکه بود نهفت

با کس اندیشه ای که داشت نگفت