نطع با تیغ دید و سر با طشت

این سخن گفت و لختی انده خورد

وز نفس برکشید بادی سرد

آب در دیده زآن نظاره گذشت

این هوس را چنانکه بود نهفت

با کس اندیشه ای که داشت نگفت

روز و شب بود با دلی پر سوز