گه به گردن درآوریدش پای

می دواندش ز راه سرمستی

می زدش بر بلندی و پستی

گه برانگیختش چو گوی از جای

کرد بر وی هزار گونه فسوس

تا به هنگام صبج و بانگ خروس

صبح چون زد دم از دهانه شیر