می زدش بر بلندی و پستی

سو به سو می فکند و می بردش

کرد یکباره خسته و خردش

می دواندش ز راه سرمستی

گه برانگیختش چو گوی از جای

گه به گردن درآوریدش پای

کرد بر وی هزار گونه فسوس