می دواندش ز راه سرمستی

سیلش از کوه پیش در کرده

سو به سو می فکند و می بردش

کرد یکباره خسته و خردش

می زدش بر بلندی و پستی

گه برانگیختش چو گوی از جای

گه به گردن درآوریدش پای