گله ای داشت دور از آفت گرگ

بر سر خون و خاک می غلتید

به که چشمش نبد که خود را دید

بود کردی ز مهتران بزرگ

چارپایان خوب نیز بسی

کانچنان چارپا نداشت کسی

خانه ای هفت و هشت با او خویش