به که چشمش نبد که خود را دید

خیر چون رفته دید شر ز برش

نبد آگاهیی ز خیر و شرش

بر سر خون و خاک می غلتید

بود کردی ز مهتران بزرگ

گله ای داشت دور از آفت گرگ

چارپایان خوب نیز بسی