چون علف خورد جای را می ماند

گله را می چراند دشت به دشت

هر کجا دیدی آبخورد و گیاه

کردی آنجا دو هفته منزلگاه

گله بر جانب دگر می راند

از قضا را دران دو روز نه دیر

پنجه آنجا گشاده بود چو شیر