از قضا را دران دو روز نه دیر

کردی آنجا دو هفته منزلگاه

چون علف خورد جای را می ماند

گله بر جانب دگر می راند

پنجه آنجا گشاده بود چو شیر

کرد را بود دختری به جمال

لعبتی ترک چشم و هندو خال