کرد را بود دختری به جمال

گله بر جانب دگر می راند

از قضا را دران دو روز نه دیر

پنجه آنجا گشاده بود چو شیر

لعبتی ترک چشم و هندو خال

سروی آب از رگ جگر خورده

نازنینی به ناز پرورده