پنجه آنجا گشاده بود چو شیر

چون علف خورد جای را می ماند

گله بر جانب دگر می راند

از قضا را دران دو روز نه دیر

کرد را بود دختری به جمال

لعبتی ترک چشم و هندو خال

سروی آب از رگ جگر خورده