نازنین را ز سر برون شد ناز

خسته در خاک و خون جوانی دید

دست و پائی ز درد می افشاند

در تضرع خدای را می خواند

پیش آن زخم خورده رفت فراز

گفت ویحک چه کس توانی بود

این چنین خاکسار و خون آلود